Wybierz lekarza, dogodny termin i ciesz się opieką medyczną bez kolejek!
Badanie EMG to wspólna nazwa kilku metod diagnostycznych. W zależności od wskazania mogą one służyć do oceny:
Badanie pomaga ustalić, gdzie znajduje się uszkodzenie, jak jest rozległe i czy dotyczy przede wszystkim nerwu, mięśnia czy połączenia między nimi. Może być również wykorzystywane do oceny charakteru nieprawidłowości oraz zmian zachodzących w czasie.
Nie każdy pacjent potrzebuje wszystkich rodzajów badania. Zakres dobiera się do objawów i problemu diagnostycznego.
Na skórze umieszcza się elektrody, a wybrany nerw pobudza niewielkim bodźcem elektrycznym na jego przebiegu. Zarejestrowana odpowiedź pozwala ocenić przewodzenie we włóknach ruchowych i czuciowych nerwów obwodowych.
Cienką elektrodę igłową wprowadza się do wybranego mięśnia. Badanie rejestruje jego aktywność w rozluźnieniu oraz podczas skurczu i pomaga odróżnić uszkodzenie mięśniowe od neurogennego.
Próba miasteniczna ocenia funkcjonowanie złącza nerwowo-mięśniowego. Próba tężyczkowa służy do oceny nadpobudliwości nerwowo-mięśniowej po zastosowaniu niedokrwienia ręki i hiperwentylacji.
Badanie EMG może zostać zalecone, gdy występują objawy sugerujące zaburzenie pracy nerwów obwodowych, mięśni lub złącza nerwowo-mięśniowego.
Nagłe osłabienie albo porażenie kończyny, opadnięcie połowy twarzy lub zaburzenia mowy wymagają pilnej pomocy medycznej. W takiej sytuacji nie należy czekać na planowe badanie.
Elektroneurografia, nazywana również neurografią lub badaniem przewodnictwa nerwowego, ocenia zdolność przewodzenia impulsów przez ruchowe i czuciowe włókna nerwów obwodowych.
Badanie polega na pobudzeniu nerwu niewielkim bodźcem elektrycznym w wybranych miejscach jego przebiegu. Odpowiedź odbierana jest za pomocą elektrod powierzchniowych umieszczonych na skórze.
Elektromiografia igłowa ocenia funkcjonowanie wybranych mięśni. Pozwala różnicować, czy stwierdzone zmiany mają charakter pierwotnie mięśniowy, czy neurogenny, czyli wynikają z uszkodzenia układu nerwowego.
Podczas badania cienką elektrodę igłową wprowadza się do mięśnia. Analizowany jest zapis spoczynkowy w rozluźnionym mięśniu oraz zapis wysiłkowy powstający w trakcie skurczu.
Elektromiograficzna próba stymulacyjna wykorzystywana jest w diagnostyce chorób złącza nerwowo-mięśniowego, przede wszystkim miastenii oraz zespołu Lamberta-Eatona.
Badanie polega na pobudzaniu wybranego nerwu obwodowego seriami bodźców elektrycznych o odpowiednio dobranej częstotliwości. Aparat rejestruje i porównuje kolejne odpowiedzi mięśnia.
Próba tężyczkowa, nazywana także ischemiczną lub niedokrwienną, służy do oceny nadpobudliwości nerwowo-mięśniowej.
Aktywność mięśnia rejestrowana jest za pomocą elektrody igłowej. Zapis wykonuje się pod wpływem dwóch czynników prowokujących: czasowego niedokrwienia ręki oraz hiperwentylacji.
Wynik próby nie powinien być interpretowany w oderwaniu od objawów pacjenta. W razie potrzeby lekarz może zalecić dalszą diagnostykę, w tym odpowiednie badania laboratoryjne.
Pacjent nie musi sam wybierać rodzaju badania. Właściwy zakres ustalany jest na podstawie wskazania i objawów.
Przed rozpoczęciem badania omawiane są objawy, dokumentacja medyczna i przyjmowane preparaty. Następnie wybierane są nerwy, mięśnie lub próby wymagające oceny.
W ENG stosuje się elektrody powierzchniowe i krótkie bodźce elektryczne. EMG igłowe wymaga wprowadzenia cienkiej elektrody do mięśnia. Próba miasteniczna wykorzystuje powtarzalną stymulację, natomiast próba tężyczkowa obejmuje zapis po niedokrwieniu ręki i hiperwentylacji.
Uzyskany zapis oceniany jest w odniesieniu do objawów i problemu diagnostycznego. Czas badania zależy od jego rodzaju oraz liczby ocenianych nerwów lub mięśni.
Czas badania zależy od jego zakresu i liczby ocenianych nerwów lub mięśni. Najczęściej wynosi od kilkunastu do kilkudziesięciu minut.
Zakres badania dobierany jest do wskazania i zgłaszanych objawów. Podczas rejestracji podaj nazwę badania zapisaną na skierowaniu albo opisz, jaka diagnostyka została zalecona. Pozwoli to wybrać odpowiednią pozycję i przekazać właściwe przygotowanie.
Pełny zabieg
Nie. W zależności od wskazania wykonuje się jedną metodę albo kilka uzupełniających się badań.
Podczas ENG odczuwalne są krótkie bodźce elektryczne. EMG igłowe i próba tężyczkowa wymagają wkłucia cienkiej elektrody. Odczucia zależą od rodzaju oraz zakresu badania.
Zwykle nie ma potrzeby pozostawania na czczo. Jeśli wybrana próba wymaga dodatkowego przygotowania, informację przekaże rejestracja.
Zwykle nie. Można jeść i pić jak na co dzień, o ile podczas rejestracji nie przekazano innych zaleceń dotyczących konkretnej próby.
Jeśli skierowanie zostało wystawione, należy zabrać je na wizytę. Wymagania dla wybranego badania i zakres dokumentacji najlepiej potwierdzić podczas rejestracji.
Nie należy samodzielnie odstawiać leków. Trzeba przekazać osobie wykonującej badanie listę przyjmowanych preparatów. Przy próbie miastenicznej lub tężyczkowej L4MED może przekazać dodatkowe, indywidualne zalecenia.
Nie zawsze, ale wymagają wcześniejszego zgłoszenia. Poinformuj rejestrację i osobę wykonującą badanie o wszczepionym urządzeniu, zaburzeniach krzepnięcia i lekach wpływających na krzepnięcie.
Zazwyczaj tak. Po użyciu elektrody igłowej może pozostać niewielka, krótkotrwała tkliwość lub siniak w miejscu wkłucia.